Robbie Williams jest moim drugim ulubionym wykonawcą, po Bluncie. I najlepszym Brytyjczykiem. Zaraz po Tolkienie, który mimo, że urodził się na terenie dzisiejszej RPA, to przez 99% życia miał narodowość właśnie brytyjską. I on sam bodajże uważał się za Brytyjczyka.

A Rob jest sympatycznym mężczyzną, który świetnie śpiewa i komponuje. I właściwie jest wiele jego utworów, które mi się podobają. Jednak najbardziej spodobał mi się Advertising Space.

Na pierwszy ogień pójdzie śpiew – i brawa, bo wokal przezwycięża ogień! Nie ma żadnego fałszu, bardzo miło wpada w ucho. I co ważniejsze – umie dostosować się do śpiewanego tekstu i muzyki. Brawa!

Sam tekst mówi o śmierci, a z teledysku można dowiedzieć się o śmierci ukochanej. Lubię takie piosenki, takie krótkie śpiewane opowiastki. Nie dość, że przyjemnie się słucha, to zawierają większą „magię” niż inne utwory W każdym razie, zdania są ułożone sensownie, lekko, słowa wręcz płyną (mam na myśli, nie wymawia się ich topornie).

Utwór żyje i będzie żył nadal, bo zawsze dobrze go słuchać. Jeszcze ani razu mi się nie znudził, ani razu nie było momentu, w którym chciałbym go wyłączyć po kilkunastu sekundach. Żywotność tu jest lepsza od You’re Beautiful czy The Universal, więc w tym względzie piosenka prowadzi.

Muzyka jest bardzo dobra. Najbardziej podobała mi się końcówka, a najmniej – początek. Chyba tylko przez trochę nudnawy początek nie dałem pełnej dziesiątki. Cała reszta jest niebiańska (o, kolejne do One of the Brightest Stars).

Jak już pisałem, Robbie jest bardzo sympatyczny, więc nie mam najmniejszych wątpliwości, że wie doskonale, o czym śpiewa. A to dla mnie bardzo ważne, bo nie znoszę, kiedy jakaś dziwka lubiąca pokazywać cycki jakby to był największy skarb śpiewa o prawdziwej miłości…

Poza tym, to chyba jedyna piosenka, w której czuję pewien klimat. W żadnym innym utworze nie było to tak widoczne, jeżeli w ogóle było. Za to ogromny plus!

Ta piosenka jest jak stara miłość z liceum. Jak się pomyśli, to się nie ma ochoty, jak się włączy, to nie można przestać. I tak, to pierwsza piosenka Blunta, którą przesłuchałem (będzie ponad rok temu).

Pierwsze – niezwykła muzyka, rzuca się w uszy, chociaż dla niektórych może być przygnębiająca. Ale taki jest Blunt – sentymentalny. Jestem pewien, że nigdy w życiu czegoś takiego nie słyszeliście i już nie usłyszycie! I to naprawdę świetny dowód na to, że na zwykłych instrumentach można zagrać coś… niesamowitego? Nie, nie ma słowa, aby to wyrazić, pięknie, ślicznie, świetnie, zaskakujące, niesamowite, niezwykłe, zapierające dech w piersi…

Wokal? Cha! Blunt wykazał tutaj cały swój talent i nie mógł tego lepiej zaśpiewać! Kto nie posłucha, nie będzie wiedział, dlatego mówię – musicie tego przesłuchać! I tak, to chyba wystarczający dowód na to, że piosenka jest przebojowa, bo w życiu nie namawiałem do niczego

I tekst… Ja już tu naprawdę nie wiem, ile bym znalazł słów podziwu… O, jeszcze jedno! Zadziwiający tekst! Podobnie jak i cała piosenka I właściwie, czego ja nie dałem jej do rankingu? Ech, błędy, błędy… O, motywujące i pobudzające!

Nie mam pojęcia… Nie mam pojęcia, co mogę jeszcze napisać… Żadna piosenka nie spodobała mi się tak bardzo i chyba mnie omamiła, bo kompletnie ją pominąłem przy rankingu… O, oszałamiająca! Może kiedyś przestanę zliczać Jak na razie, to po kilkunastokrotnym przesłuchaniu tej piosenki nadal nie mam dość i nadal myślę, że to głupstwo z tą miłością z liceum… Nie wiem teraz, jak można myśleć o One of the Brightest Stars i nie chcieć „włączyć”… O, szokująca!

Na żywo i tak jest… O, zniewalająca!

Jest bardzo bardzo mało for, na których nie spotkamy chociaż jednego tematu o Tibii. Zazwyczaj rozpoczyna się postem „Uwielbiam tę grę, piszcie, co o niej myślicie!”. A dalej? Dalej to już posty typu „boshe, tibia to żal.pl normalny”. I czasem myślę sobie, że ten, który gra w Tibię… Ten, który przez 95% populacji jest zwyczajnie obrażany (ta, wyzwiska też padają) albo jakoś uwłacza się jemu samemu lub jego upodobaniom… Tak, ten gość naprawdę pokazuje wysoki poziom inteligencji, bo sam nie zniża się do oszczerstw i wytrzymuje komentarze kretynów. A skoro już o tych kretynach mowa, to chcą usprawiedliwić swoje zdanie różniastymi minusami gry… Pierwsze działo – słaba grafika. Popatrzcie na Wolfensteina 3D, to kultowa gra:

Tak, to ona rozsławiła na cały świat FPS-y i być może bez niej, nie mielibyśmy dzisiaj takiego CoD-a 4 czy Far Cry’a 2 (może, bo może później ktoś wpadłby na podobny pomysł ). Także słaba grafika to właściwie żaden argument, kierując się przysłowiem „nie oceniaj książki po okładce” (kobieca wersja: „nie oceniaj zawartości portfela po jego wyglądzie”).

Co dalej? Brak dźwięków. No, nie wiem… Myślę, że to już faktycznie osobista sprawa, czy komuś brak dźwięków przeszkadza czy też nie. Mi akurat niekiedy przeszkadza, bo nie można poczuć klimatu gry, kiedy wybucha cały budynek, a nic nie słychać. Mimo wszystko, brak dźwięków to i tak żaden argument przeciw Tibii, bo jak mówiłem, to całkowicie osobista rzecz.

Nieciekawy świat, beznadziejne stwory… Jak wyżej. Komuś może to nie przeszkadzać w graniu (chociaż rzadko), a ktoś wrzuciłby za to Niemców do siódmego kręgu piekła. Poza tym, sam świat Tibii ciągle się rozrasta, dodaje się nowych przeciwników i inne postacie… Także narzekać nie można, na błędach człowiek się uczy, ale przecież to nadal pozostaje tylko zdaniem Kowalskiego. Jednemu może się podobać, drugiemu nie.

Słyszałem też, że gra chodzi za wolno. Dobre sobie, oglądałem gameplay’e na Youtube ^^ Dalej? Dalej to już cięższe zarzuty. Na przykład, nieciekawe społeczeństwo. Spójrzcie na siebie. Cha-cha.

No ale najcięższym ‘przeciw’ jest uzależnienie. Nie mam pojęcia, nie grałem. Ale czy to wina gry? Nie, społeczeństwa, ludzi, może graczy. Ktoś lubi grać, niech gra. Z perspektywy innych może się wydawać, że gracz przesadza i że się uzależnił. Ale fakt faktem, to jego mentalność i nie jest to wina gry, że nie mógł przestać (swoją drogą, skoro wam się nie podoba ani jotę, to czemu mówicie, że uzależnia?). Dalej, proszę?

A dalej to już argument ‘za’. Mhm. Czytałem, że grało się przyjemnie i gra była całkowicie inna, dopóki nie zainteresowali się nią sami Polacy. Rodacy, nie lubicie gry, a wszystko przez was. Ironia? Cha-cha. Bardziej poważnie – kiedyś grało (podobno) zaledwie kilkudziesięciu Polaków. I mogli się dogadać z obcokrajowcami (podobno niektórzy nawet się w ten sposób poduczyli angielskiego i innych języków), mogli swobodnie grać, nie byli w ogóle uzależnieni. Sytuacja się zmieniła, kiedy Tibia przeżyła napływ Polaków. Oni wnieśli całą głupotę i durnotę i to przez nich gra stała się, według wielu, katorgą. Tak, sami jesteście sobie winni. Nieciekawe społeczeństwo, cha-cha.

Słowem, raczej tylko Polacy nazywają grę szmatławcem. I nic dziwnego, Polacy nigdy w życiu nie zdobyli się na tolerancję. Coś się nie podoba jednemu, idą za nim wszyscy. Dlaczego? Żeby sąsiedzi nie obgadywali. Takie już mamy społeczeństwo, cha-cha.

Tak, na zdjęciu jest czaszka. Duża, prawda? Możliwe, a nawet bardzo możliwe, że należała kiedyś do jakiegoś olbrzyma, które licznie zamieszkiwały naszą planetę. To właśnie mocny dowód na ich istnienie. Nie tylko ta czaszka, bo nie tylko takie rzeczy znajdywano. Często robotnicy wykopywali całe szkielety dużych ludzi. Dr Dyer podczas badań w County Antrim (Irlandia) natrafił na skamieniałego olbrzyma (zdjęcie poniżej). Był wysoki na prawie 4 metry, a ważył ponad 2 tony. Co dziwniejsze, po długich rozmowach na temat skamieniałości, olbrzym gdzieś zniknął. A szkoda, bo może współczesna „nauka” zbadałaby go lepiej… Może.

A skąd wiadomo, czy to jest prawdziwe?

Niemniej jednak, to jeden z najlepszych dowodów na istnienie olbrzymów. Znajdowano wiele, wiele innych szkieletów (tak, bo nasz skamieniały olbrzym był jedynym takim okazem), które były ponad ludzką miarę. W takim razie, dlaczego olbrzymów już nie ma? Cóż, dinozaury też wymarły… Nie trzeba było kataklizmu takiego jak uderzenie meteorytu, ale przecież Biblia podaje informacje o wielkim deszczu, który spowodował potop, który z kolei zalał całą Ziemię. Może spora część olbrzymów zginęła, a niektóre znalazły jakieś bezpieczne schronienie (w końcu i tak byli wielcy, więc nie musieli jakoś specjalnie szukać). Bo w końcu Biblia potwierdza istnienie olbrzymów już w Księdze Rodzaju (A w owych czasach byli na ziemi giganci (…) mocarze, mający sławę w owych dawnych czasach). Później znajdziemy nawet ich wzrost (ok. 4 metrów wysokości). Natomiast gdy Izraelici dotarli do ziemi Kanaan, wysłali ludzi, którzy mieli zbadać ziemię. Zwiadowcy wrócili i opowiedzieli o Anakitach (pochodzili od olbrzymów), dużych ludziach, którzy są na dodatek kanibalami. No i najbardziej znany biblijny olbrzym to Goliat, z którym walczył Dawid. Tu jednak spierałbym się, czy rzeczywiście był olbrzymem. Jak podaje Biblia, Goliat miał 3 metry wzrostu. A dzisiaj żyją ludzie, którzy osiągają niezwykły wzrost. Najwyższy człowiek świata mierzył podobno 272 cm.

A może szkielet jest normalny, a tylko ta koparka to zabawka?

Tutaj taki kolejny przykład dużego szkieletu. O jego wzroście może świadczyć koparka, która prawdopodbnie ten szkielet wykopała.

To tyle dowodów. Są tezy, że olbrzymy stoją za wieloma budowlami starożytnego świata. Podobno ustawili kamienie w Stonehenge, postawili posągi na Wyspie Wielkanocnej i że zbudowali (lub pomagali budować) piramidy w Egipcie. Nie wiadomo czy cokolwiek z tego jest prawdą, ale jeśli ktoś chciałby się trudzić, mógłby zbadać ślady palców na Stonehenge

W takim razie, czy olbrzymy istniały naprawdę? Moim zdaniem tak. Wybaczcie, ale jestem katolikiem i jeśli Biblia podaje aż tyle informacji o nich, to jak dla mnie stanowi to 90% dowodów. Pozostałe 10% to szczątki i znaleziska.

To moja ulubiona piosenka, w moim rankingu ma pierwsze miejsce razem z You’re Beautiful. Reszta piosenek Blura całkowicie nie jest w moim typie (chociaż She’s So High jest warte uwagi). Dziwna – tak mówi wiele osób, którym to pokazywałem. Były też komentarze o charakteryzacji Damona Albarna, ale właśnie to wszystko sprawia, że ten utwór po prostu kocham.

Gdyby się przypatrzeć, to każdy znajdzie w piosenkach coś, co może mu przypomnieć o jego własnym życiu. Źle? Może, bo większość lubi po prostu „odpłynąć”. Ale to dobrze, gdy przypomina mu się o marzeniach. The Universal przypomina mi o nich szczególnie w refrenie. To naprawdę mogło się stać… Ogółem, sama piosenka mówi, że w przyszłości możemy doczekać się wzajemnej tolerancji, zrozumienia i powszechnego szczęścia (And those papers that you read, says tomorrow’s your lucky day). Więc, jak można się domyśleć, temat utworu całkowicie przypadł mi do gustu

Tak jak pisałem przy You’re Beautiful, patrzę również na okoliczności powstania utworów i na samych wykonawców. Dzięki temu mogę powiedzieć, czy utwór jest kolejnym głupim zlepkiem pustych słów czy opowieścią – arcydziełem. Nie znam dobrze samego zespołu, ale myślę, że jako młodzi ludzie, mieli jeszcze pełną ochotę do życia i marzeń. Tym bardziej, że ich kariera (Blur był znaną brytyjską grupą w latach .90) ulegała rozkwitowi. Można zatem sądzić, że mieli pełną świadomość tego, co śpiewają.

Nuta? Świetna. Raczej nie użyto tu żadnych „elektornicznych” dźwięków techno, popu czy innego rodzaju muzyki (przynajmniej ja się nie dopatrzyłem ). Trąbka, gitara, perkusja… Same klasyczne instrumenty i chociaż nie jest to rock w czystej postaci, może przypominać lata .80. Muzyka nie tylko wpada w ucho, ale pobudza do działania, wspomaga myślenie i pozwala marzyć (przynajmniej ja mam takie odczucia ). To spotkałem tylko w The Universal oraz You’re Beautiful.

Wokal i tekst. Oczywiście, Damon może nie był bardzo utalentowanym piosenkarzem, ale tu wykorzystał chyba pełnię swoich możliwości, a jego głos znakomicie dopasowuje się do muzyki. Tekst piosenki nie jest błyskotliwy, ale lekki i dlatego genialny. Jak pisałem, sam temat jest dla mnie świetny i tekst wspaniale go opisuje. Nic dodać, nic ująć!